All posts by Rool Paap

the world of tomorrow

You are welcome to the world of tomorrow.

Via de filmschoolrejects kwam ik deze heerlijk positieve en opbeurende montage tegen over de wereld van morgen. De cinematografische post-apocalyptische wereld heeft ons gelukkig wel een paar lessen geleerd: Blijf binnen.

Als je dan toch naar buiten moet, geldt nog altijd het goede advies van Jenny aan Forrest!

©️ Paramount Pictures
Run Forrest, run!

A Rotterdam Meetup

How much can you take

Lying on your bed, looking at the ceiling, waiting for something to happen.
And knowing all the time that you were meant for something better.
Feeling it. Wanting it.
But… how much can you take? How much can you take?
How much can you take before you snap?

Een heerlijk duistere song van Yonderboi, met het onmiskenbare stemgeluid van Jack Nicholson uit de film The Witches of Eastwick. Ik hou enorm van dit soort wonderbaarlijke muziek, waar de vrolijkheid nou niet van afstraalt.

Bowie – Where are we now?

Merry Christmas, Mr Lawrence
Merry Christmas, Mr Lawrence

Het was 1983 en we gingen in Haarlem naar de bioscoop, mijn eerste kennismaking met David Bowie in  Merry Christmas Mr. Lawrence.  Over een Britse gevangene in een Japans gevangenis kamp op Java.

We waren 13, eigenlijk veel te jong voor de film (16+).  Waarom we ooit binnen zijn gelaten snap ik nu nog niet. Achteraf beschouwd verklaart deze film wel een boel van mijn voorliefdes. Zo hou ik bijvoorbeeld van cello muziek, wie kent niet die schitterende soundtrack van Ryuichi Sakamoto.

Even tussendoor, Sakamoto is trouwens ook de componist van het schitterende slotnummer in Babel van Alejandro González Iñárritu. Dezelfde die vorig jaar een Oscar won voor Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) en waarschijnlijk ook een voor The Revenant.

Ik denk dat mijn fascinatie voor obscure Aziatische films duidelijk hier van afstamt. Met als vast middelpunt Takeshi Kitano.  Hij is degene die uiteindelijke de beroemde woorden Merry Christmas Mr. Lawrence uitspreekt!!!! Denk aan films als Battle Royale,  Zatoichi en Outrage. Ik verheug me nu alweer op het IFFR.

Uiteraard gaat het bij mij over films. Had je iets anders verwacht? Maar het ging over Bowie. Na de jaren tachtig ben ik hem eigenlijk uit het oog verloren. Tot ik nu precies drie jaar geleden op youtube de video Where Are We Now? tegen kwam.  Een diep melancholisch nummer waarin Bowie opeens een oude man blijkt te zijn, met af en toe een glimp van vroeger. Ik vond en vind het briljant.

As long as there’s sun
As long as there’s sun
As long as there’s rain
As long as there’s rain
As long as there’s fire
As long as there’s fire
As long as there’s me
As long as there’s you

Guess there’s just me now.  ☹

The dark is rising

I dreamed that I was walking
And the two of us were talking
Of all life’s mysteries
The words that flow between friends
Winding streams,  without end
I wanted you to see

But it can seem surprising
When you find yourself alone
And now the dark is rising
And a brand new moon is born

Streetart in Rotterdam